( و لقد اتينا داود منّا فضلًا يا جبال اوّبي معه و الطّير . ) 135 و داود را از سوى خود ، فضيلتى داديم ، كه اى كوهها و اى پرندگان ، با او هم آواز شويد . آيهء : ( يسبّح لله ما في السماوات و ما في الارض ) به تسبيح تكوينى حمل شده است و اين در صورتى است كه جواز آن مسلّم انگاشته شود . ولى براى مثال ، دو آيهء اخير ، اين حمل را بر نمى تابند و عدم درك ما ، نسبت به اين ظرايف و دقايق قرآنى ، نبايد موجب شود كه اين آيات به مفاهيمى حمل گردد كه محتوايى ندارد و علم ما نسبت به جهل ما ، چونان قطره ايى است نسبت به دريا ، چنان كه نبايد موجب شود كه از اين همه آيات و روايات ، دست بشوييم و آنها را ناديده بگيريم . رواياتى پيرامون مراقبت به مفهوم دوم سماعه به نقل از امام صادق عليه السلام روايت مىكند : " فى قول الله عزوجل ( فكيف اذا جئنا من كلّ امهٍ بشهيدٍ و جئنابك علي هؤلاء شهيداً ) قال : نزلت فى امه محمد ( ص ) خاصه فى كل قرن منهم امام منا شاهد عليهم و محمد ( ص ) شاهد علينا . ) 136 حضرت ( ع ) درباره آيه شريفه " از هر امتى شاهدى ازخودشان به زيان خودشان برانگيزيم تو را بياوريم تا به زيان آنان شهادت دهى . " فرمود : اين آيه ، به ويژه در حق امت محمّد ( ص ) نازل شده است و در هر سده اى ، پيشوايى از ما بر ايشان خواهد بود كه گواه آنهاست و محمّد ( ص ) گواه ما خواهد بود . عجلى مى گويد : " سئلت أبا عبدالله عليه السلام عن قول الله عزّوجلّ : ( و كذلك جعلناكم امه وسطاً لتكونوا شهداء علي الناس . ) قال : نحن الامه